تفنگ اتمی Davy Crockett در دو نوع XM-28 با كالیبر 120 میلیمتر و تفنگ XM-29 با كالیبر 155 میلیمتر،از جمله سلاح های هسته ای تاكتیكی بدون پس زدن(هنگام شلیک) بودند كه گلوله های هسته ای M388 غیر هدایت شونده را شلیک كرده و در جریان جنگ سرد توسط ارتش آمریكا به كار گرفته شدند.

تفنگ 120 میلیمتری XM-28 حدود 3200 متر و تفنگ 155 میلیمتری XM-29 حدود 6500 متر برد داشت كه البته این تفنگ استاندارد اصلی این سلاح محسوب می شد.هر دو سلاح از همان گلوله استفاده می كردند و قابلیت نصب بر روی پرتابگر سه پایه(ثابت) یا قابل حمل توسط نمونه هایی از خودروی جیپ را داشتند.این تجهیزات توسط سه خدمه به كار برده می شد و البته كاربردهای نظامی دیگری همچون پرتاب گلوله های معمولی و ضد تانک نیز داشت.این سلاح پس از سلاح های مشابه خود یعنی soldier،congressman و folk hero،یكی از كوچكترین سامانه های نظامی هسته ای است كه تا كنون ساخته شده است.

تفنگ Davy Crockett در اواخر دهه 50 میلادی برای استفاده در خط مقدم نبرد بر علیه نیروهای ارتش شوروی كه در قاره اروپا مستقر شده بودند طراحی گردید.دسته های كوچک جمعی گروه رزمی هسته ای كه مجهز به این سلاح شده بودند،می بایست در فاصله های كوتاه چند كیلومتری از یكدیگر مستقر می شدند تا با استفاده از قدرت این تفنگ،نیروهای دشمن را نابود یا برای 48 ساعت آن منطقه را تا رسیدن نیروهای كمكی پیمان ناتو غیرقابل استقرار سازند.

تفنگ Davy Crockett توسط ارتش آمریكا از از سال 1961 تا 1971 مورد استفاده واقع گردید.بین سال های 1956 تا 1963 تعداد 2100 گلوله M-388 تولید شد و در سال های 1962 تا 1968 در منطقه آموزشی Pohakuloa واقع در جزایر هاوایی و با شلیک گلوله های دارای اورانیوم رقیق شده صورت گرفت.هزینه گلوله ها بدون در نظر گیری كلاهک هسته ای معادل 540 میلیون دلار(در سال 1996) شده بود.بخش های غیر هسته ای این سلاح در مجتمع صنعتی Rock Island Arsenal در ایالت ایلینویز ساخته می شد.كلاهک هسته ای W54 در آزمایشگاه علمی لوس آلاموس طراحی گردید اما ساخت آن به كمیسیون انرژی هسته ای ارجاع شد.
گلوله های M-388 به نوعی كلاهک هسته ای W54 مجهز بودند كه سبكترین و كوچكترین سلاح شكافت هسته ای( انفجار از داخل) استفاده شده توسط آمریکا بود و ظرفیت انفجاری جزیی در مقیاس كیلوتن داشت كه از 0.01 كیلوتن(معادل با 10 تن TNT بعلاوه پرتو های رادیواكتیو) آغاز و 0.02 كیلوتن و یک كیلوتن را نیز در بر میگرفت.وزن كامل این گلوله 34.5 كیلوگرم،طول آن 78.7 سانتیمتر و قطور ترین قسمت آن هم حدود 28 سانتی متر قطر داشت.یک سنبه كالیبر كوچک در انتهای گلوله قرار داشت كه با اتصال به درون لوله تفنگ عمل پرتاب را انجام می داد.در نوک این سنبه یک سامانه قرار داشت تا به منظور جلوگیری از پس زدن لوله،گازهای خرج پرتابه گلوله Davy Crockett را خنثی نماید.

نخستین كلاهک هسته ای W54 شلیک شده ازDavy Crockett در هفتم جولای سال 1962 و در میدان تیر صحرای نوادا تحت عنوان Little Feller II تست گردید.سپس یک شلیک واقعی دیگر نیز در 17 جولای با برد حدود 2.7 كیلومتر با عنوان Little Feller I صورت گرفت.هر دو آزمایش موفقیت آمیز بود.این آخرین تست انفجار جوی این گلوله در میدان تیر نوادا بود.در انفجار اول،كلاهک از طریق كابلهایی در ارتفاع 91 سانتی متری سطح زمین معلق شده بود و قدرت تخریب آن نیز برابر 22 تن TNT بود.در شلیک دوم كه با نام Little Feller I و در 17 جولای صورت گرفت، یک گلوله Davy Crockett از یک تفنگ ثابت 155 میلیمتری XM-29(به دنبال یک رزمایش شبیه سازی شده به نام IVY FLATS) شلیک شد. این گلوله در ارتفاع تقریبا 7 متری سطح زمین و در فاصله تقریبی 2700 متری از محل پرتاب منفجر شد.ظرفیت این بمب معادل 18 تن TNT بود. این انفجار كه آخرین انفجار این نوع بمب در صحرای نوادا بود با حضور Robert F. Kennedy،دادستان كل كشور آمریکا و ژنرال Maxwell D. Taylor مشاور جان اف كندی،رییس جمهور آمریكا،صورت پذیرفت.نتیجه این انفجارها در 22 دسامبر سال 1997 توسط وزارت انرژی آمریكا از طبقه بندی (محرمانه) خارج گردید.

هر دو نمونه این سلاح های بدون پس زنی،در هنگام آزمایش دقت ناچیزی داشتند،به همین دلیل برای افزایش تاثیر گلوله می بایست خطر پرتوزایی آن بیشتر می شد.حتی در پایین ترین سطح،گلوله M-388 می بایست قادر به تولید بیشینه سطح پرتو مرگبار(یعنی 10.000 بار بیش از حد مجاز) در محدوده 150 متری و سطح پرتو احتمالا وخیم(600 بار بیش از حد مجاز ) در منطقه 400 متری محل انفجار بوده باشد.
جوخه های 55 و 56 و جمعی نیروی توپخانه لشکر 82 هوابرد آمریكا، آخرین یگانی بود كه به خمپاره انداز نوع M-29 موسوم به Davy Crockett مجهز شده بود.این دو یگان چترباز بودند و هر جوخه سه نفری مجهز به یک كامیون نیم تن(جیپ) بود كه تماما با چتر از آسمان قابل رها شدن بودند.این یگانها نیز در اواسط سال 1968 غیرفعال شدند.
در دهه 1960 و 70 میلادی،یک عصر كاملا جدید به همراه یک نگرش نظامی متفاوت به ارتش شاهنشاهی ایران صورت گرفت.در سال 1965 میلادی یک اتوبوس حامل نظامیان ایرانی به صورت ویژه به میدان تیر Hohenfels آمدند تا گفتگو و نظارتی را بر یک شلیک تفنگ Davy Crockett را داشته باشند و با قابلیت های هسته ای و ضد تانک این سلاح آشنا شوند.